SuddenHill is geen klim.
Het is een openbare vernedering.
Er zijn bergen die je beklimt voor het uitzicht. Er zijn bergen die je beklimt voor de foto. En dan is er SuddenHill: de berg waarvoor mannen in geïmproviseerde kronen, zelfverklaarde leiders en kantoorhelden uiteindelijk gewoon op de knieën gaan.
Niet uit eerbied. Uit verzuring, overschatting en het plotselinge besef dat bravoure geen conditie is.
Zelfs koningen, mijnwerkers en managementtypes eindigen hier op dezelfde hoogte.
Kijk goed naar het tafereel: links iemand die nog denkt dat hij de berg regeert, rechts iemand die doet alsof hij dit allemaal prachtig vindt, in het midden de man die al begrijpt dat SuddenHill niemand spaart.
Onderaan knielt de rest. Sommigen uit bewondering. Sommigen uit uitputting. De meesten omdat hun ego net door SuddenHill persoonlijk is teruggebracht naar fabriekstand.
“Op SuddenHill zit er altijd iemand op de troon. En jij bent het zelden.”
Iedereen begint als heerser.
Niemand eindigt als heerser.
Frisse moed. Rechte rug. Veel te dure schoenen. Een ongezonde hoeveelheid zelfvertrouwen. SuddenHill haalt de praatjes uit je benen, de bravoure uit je borst en de monarch uit je hoofd.
Wat overblijft is pure menselijkheid. En lichte kuitkramp. Tot stevige kuitkramp.
SuddenHill is geen bestemming. Het is een correctie met ceremonieel karakter.
- omdat vlak terrein niets onthult over je karakter
- omdat sommige mensen pas luisteren wanneer hun hamstrings branden
- omdat overschatting ook gewoon een hobby mag zijn
- omdat die berg daar staat alsof jij iets te bewijzen hebt
Voor mensen met een kapot ego.
Of een ego dat hoognodig op audiëntie moet.
De kroondrager
Denkt op voorhand dat hij geboren is voor de top en ontdekt halverwege dat een lauwerkrans geen cardio is.
De troonzitter
Ziet er stoïcijns uit op foto's, maar heeft intern al drie keer afscheid genomen van beide bovenbenen.
De lachende overlever
Doet alsof alles gezellig is, juist op het moment dat SuddenHill hem mentaal aan het uitbenen is.
De knielende achterban
Vrienden, collega's en meelopers die vooral gekomen zijn om getuige te zijn van iemands spectaculaire zelfoverschatting.
Precies nul verlossing. Wel theater.
- stijle stukken waar je spijt leert kennen
- losse stenen met een persoonlijkheidsstoornis
- windvlagen die toeslaan op momenten dat je net stoer wilde kijken
- mensen die applaudisseren terwijl jij op een trede zit te herstellen
- de confronterende wetenschap dat SuddenHill altijd publiek trekt
Niet opgeven. Niet zeuren. En vooral niet doen alsof je bovenaan nog steeds de baas bent.
SuddenHill vraagt geen perfectie. Alleen volledige overgave, twijfel in de ogen en de bereidheid om onderweg ceremonieel van je voetstuk te worden gehaald.
Voor iedereen die eerst nog stoer doet
en daarna opeens praktisch wordt.
Voor wie niet bang is om in het openbaar van zijn voetstuk te vallen.
Hijgend, zwetend en licht beschadigd alsnog doorgaan. Niet omdat het verstandig is. Niet omdat het elegant is. Maar omdat die berg daar zit als een complete vorst en jij koppig genoeg bent om op audiëntie te gaan.
Nog een keer knielen